VOICES

Ο γόρδιος δεσμός της Προανακριτικής - Η ευκαιρία και ο κίνδυνος

της Χριστίνας Κοραή - Δημοσίευση 21 Σεπτεμβρίου 2019, 11:00 / Ανανεώθηκε 25 Σεπτεμβρίου 2019, 12:16
Facebook Twitter Whatsapp

Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο φαίνονται.

«Μπορείς να κάνεις τα πάντα σ’ αυτόν τον κόσμο, αν είσαι προετοιμασμένος να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες»

Σόμερσετ Μωμ, Βρετανός συγγραφέας (1874-1965)

Θύελλα αντιδράσεων προκάλεσε η απόφαση της ΝΔ να παραπέμψει σε Προανακριτική Επιτροπή για την υπόθεση της «πολιτικής σκευωρίας» στην υπόθεση της Novartis, τον πρώην αν.υπουργό Δικαιοσύνης Δημήτρη Παπαγγελόπουλο και να εξαιρέσει τον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα.

Επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ παραπέμφθηκαν 10 πολιτικά πρόσωπα. Οι δύο πρώην πρωθυπουργοί Αντώνης Σαμαράς και Παναγιώτης Πικραμένος, ο Επίτροπος Δημήτρης Αβραμόπουλος, ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας, ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος, και πέντε πρώην υπουργοί. Αφού ήταν κρεμασμένοι στα μανταλάκια επί δύο χρόνια, λίγο πριν τις ευρωεκλογές, αρχειοθετήθηκε το μέρος της δικογραφίας που αφορά τους εφτά και έπονται κι άλλες «αθωώσεις» όπως θα μπορούσαμε να τις ονομάσουμε, μετά τον διασυρμό που υπέστησαν.

Η ΝΔ όταν ήταν στην Αντιπολίτευση κράτησε ψηλά το θέμα. Κατήγγειλε την «πολιτική σκευωρία» κατηγορώντας τον Αλέξη Τσίπρα ότι έστησε τις διώξεις σε βάρος πολιτικών αντιπάλων του μαζί με τον Δημήτρη Παπαγγελόπουλο που καθοδηγούσε δικαστικούς λειτουργούς για να ωφεληθεί πολιτικά και υποσχέθηκε διερεύνηση της υπόθεσης όταν θα γινόταν κυβέρνηση, ανεβάζοντας ψηλά τον πήχη των προσδοκιών σε στελέχη και ψηφοφόρους της.

Αρκετοί προεξοφλούσαν Ειδικό Δικαστήριο για τους Τσίπρα και Παπαγγελόπουλο με την κατηγορία ακόμη και της «εσχάτης προδοσίας».

Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά όσο φαίνονται.

Πρώτον: Ο Αλέξης Τσίπρας, πέραν των μηνύσεων των πολιτικών, δεν αναφέρεται στην Δικογραφία. Οι δυο δικαστικοί, ο Ιωάννης Αγγελής και η Ελένη Ράικου, καταγγέλλουν τον «Ρασπούτιν», χωρίς, να κατονομάζουν ούτε τον Παπαγγελόπουλο, μέχρι στιγμής. Ο Αγγελής αποδίδει στον πρώην υπουργό Δικαιοσύνης Μιχάλη Καλογήρου τη φράση «η απόφαση πρέπει να ληφθεί από άλλον, τον οποίο και θα ενημερώσω», η οποία αποδίδεται στον πρώην πρωθυπουργό αλλά χωρίς να κατονομάζεται. Αυτές οι φράσεις δεν συγκροτούν κατηγορητήριο.

Η Προανακριτική Επιτροπή δεν διερευνά πολιτικές ευθύνες αλλά ποινικές. Επομένως πως θα παραπεμπόταν ο Αλέξης Τσίπρας; Εκτός και αν ο Παπαγγελόπουλος ομολογήσει κάποια στιγμή ότι όντως παρενέβαινε στη Δικαιοσύνη κατ´ εντολήν Τσίπρα. Ή καταθέσει μια ανάλογη ερμηνεία ο Μιχάλης Καλογήρου που είναι σήμερα διευθυντής του πολιτικού γραφείου του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Πόσο ρεαλιστικά είναι όλα αυτά;

Το καίριο ερώτημα που μπαίνει είναι αν θα έπρεπε ο πρώην πρωθυπουργός να παραπεμφθεί χωρίς στοιχεία για να δικαιωθεί πρόσκαιρα το κοινό περί δικαίου αίσθημα και στη συνέχεια να αθωωθεί πανηγυρικά με τη βούλα και του Ειδικού Δικαστηρίου αφού στοιχεία επαναλαμβάνω δεν υπάρχουν και θα ήταν θαύμα να βρεθούν στο μέλλον.

Στην προκειμένη περίπτωση δεν ισχύει η παροιμία χωριό που φωνάζει κολαούζο δεν θέλει. Εδώ τον θέλει. Κι ο «κολαούζος» είναι τα στοιχεία.

Δεύτερον: Θολά σημεία έχει και η ενδεχόμενη αποστολή, πίσω στην τακτική Δικαιοσύνη, της Δικογραφίας που αφορά τον Δ.Παπαγγελόπουλο. Αυτό θα σήμαινε πως έκανε ότι έκανε «επ´ ευκαιρία» των υπουργικών καθηκόντων του και όχι κατά την εκτέλεση, δηλαδή, λειτούργησε για ίδιον όφελος. Αυτή η εξέλιξη θα έβγαζε τον Αλέξη Τσίπρα εντελώς από το κάδρο και οι καταγγελίες περί κεντρικού σχεδιασμού της «πολιτικής σκευωρίας» θα έμεναν μετέωρες.

Η συζήτηση που γίνεται είναι ότι ακόμη και αν υπερέβαλε ο πρώην αν.υπουργός Δικαιοσύνης βεβαιώνοντας τον τότε πρωθυπουργό ότι είναι «δεμένες» οι κατηγορίες για τους 10 πολιτικούς, δεν το έκανε - αν αποδειχθεί ότι το έκανε- έτσι για την πλάκα του. Απλώς για όλα αυτά -πάλι θα το τονίσω - χρειάζονται ενδείξεις που σήμερα δεν υπάρχουν για τον Αλέξη Τσίπρα. Νέας πρώην πρωθυπουργός δεν μπορεί να διωχθεί από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Τρίτον: Ένα κομβικό κομμάτι στο παζλ της Novartis είναι η Δικαιοσύνη. Δικαστές αλληλοκατηγορούνται για το ποιος δέχθηκε ή όχι παρεμβάσεις από τον «Ρασπούτιν», ποιος έστησε ή δεν έστησε μάρτυρες κλπ. Πολύ σοβαρές καταγγελίες στους κόλπους ενός θεσμού που πρέπει να παραμένει μακριά από τις πολιτικές διαμάχες. Ήρθε η ώρα της ευθύνης για όλους.

Σε κάθε περίπτωση οι δικαστικοί κρατούν το κλειδί. Έχουν την ευκαιρία να ανοίξουν το στόμα τους και να προχωρήσουν στην αυτοκάθαρση τους. Ο Δ.Παπαγγελόπουλος δέχθηκε καταγγελίες για παρέμβαση και σε άλλες υποθέσεις που ερευνώνται. Πρέπει όλοι όσοι ξέρουν, να μιλήσουν τώρα. Αν δεν το κάνουν θα ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος η κάθε πολιτική εξουσία να χρησιμοποιεί κάποιους από τους δικαστικούς κατά το δοκούν. Μια «τραυματισμένη» Δικαιοσύνη κλονίζει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας. Αποτελεί το τελευταίο αποκούμπι των πλέον αδύναμων και θα επέτεινε την ανασφάλεια.

Κριτική συγκέντρωσε και η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη «εγώ τους πολιτικούς μου αντιπάλους δεν τους στέλνω στα δικαστήρια, οι πρωθυπουργοί κρίνονται στις κάλπες, στις συνειδήσεις των πολιτών και στις σελίδες της Ιστορίας». Άρχισαν σχόλια του τύπου ότι οι πρωθυπουργοί θα πρέπει να κρίνονται όπως οι πολίτες και δεν θα πρέπει να έχουν ειδική μεταχείριση, κλπ.

Σωστό. Αλλά ξαναγυρνάμε στα ίδια. Όπως δεν πρέπει να διώκεται ένας πολίτης χωρίς στοιχεία, δεν πρέπει να διώκεται και ένας πρωθυπουργός που μπορεί να «τιμωρηθεί» και στις εκλογές. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αυτά που έκανε ο Αλέξης Τσίπρας δεν θέλει να τα επαναλάβει κι ας έχει ένα πρόσκαιρο πολιτικό κόστος.

Προσωπικά δεν υιοθετώ ούτε την άποψη ότι ο Τσίπρας είναι Παπανδρέου και ότι μια παραπομπή του στο Ειδικό Δικαστήριο θα τον ηρωποιούσε και θα τον ξαναέφερνε πίσω ως πρωθυπουργό, κάτι που ίσως έπαιξε ρόλο στην απόφαση του κ.Μητσοτάκη. Άλλες οι ιστορικές συγκυρίες του ´89, άλλες οι προσωπικότητες και άλλες οι εποχές.

Οι πολίτες σήμερα δεν θα διχάζονταν και δεν θα παθιάζονται για κανένα πρώην πρωθυπουργό. Απλώς θα γίνονταν θεατές ενός ακόμη πολιτικοδικαστικού δράματος με την πολιτική απαξία να κορυφώνεται.

Όλοι λίγο πολύ έχουν καταλάβει τι έγινε και πριν και τώρα. Η τοξικότητα και τα σώου δεν βοηθάνε. Να επικρατήσουν οι νουνεχείς και να δείξουν ψυχραιμία όλοι όσοι είναι δυσαρεστημένοι -και δεν αναφέρομαι στους 10 που είναι αναφαίρετο δικαίωμα τους να αντιδρούν όπως κρίνουν οι ίδιοι.

Ο πρωθυπουργός με βάση όλα τα στοιχεία της Δικογραφίας που θα του παρουσιάσουν οι εξαίρετοι νομικοί του που τα μελετούν, να πάρει την απόφαση που θεωρεί ότι θα είναι καλύτερη για τη χώρα σε μια στιγμή που έχει ανάγκη να γυρίσει σελίδα.

Οσον αφορά στον ΣΥΡΙΖΑ ας αποφασίσει τι πιστεύει τελικά. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μπορεί να είναι «δειλός» γιατί δεν παραπέμπει τον Αλέξη Τσίπρα και «ρεβανσιστής» εάν τον παρέπεμπε. Και τα δυο μαζί δεν πάνε. Τόσο απλά. Κι αν τόσο κόπτονται για την αλήθεια, ας καταθέσουν αίτημα Προανακριτικής και για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ - έχουν τις 30 υπογραφές που χρειάζονται - κι ας τον παραδώσουν μετά άσπιλο στην κοινωνία όπως πιστεύουν. Όλα τα άλλα είναι απλώς λεονταρισμοί.