VOICES

Μέχρι τέλους

του Λευτέρη Τετράδη - Δημοσίευση 17 Σεπτεμβρίου 2019, 16:00 / Ανανεώθηκε 25 Σεπτεμβρίου 2019, 15:18
Facebook Twitter Whatsapp

Μετά από μηνύσεις σε εισαγγελείς και δικαστές, σε πολιτικούς, σε πρωθυπουργούς, ήρθε η ώρα της αλήθειας.

Έφθασε λοιπόν η ώρα της αλήθειας. Η δικογραφία με τις καταγγελίες για τη μακιαβελική «σκευωρία» της Novartis ήρθε στη Βουλή. Μετά από μηνύσεις σε εισαγγελείς και δικαστές, σε πολιτικούς, σε πρωθυπουργούς, ήρθε η ώρα της αλήθειας. Όχι γιατί η Δικαιοσύνη έσκαψε τόσο βαθιά την έρευνα που έπεσε πάνω στα ονόματα του Τσίπρα και του Παπαγγελόπουλου. Όχι. Απλά γιατί ο Αντώνης Σαμαράς έσκαψε τόσο βαθιά στο μυαλό του για το πώς θα στριμώξει τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Με μία κίνηση φορσέ επέβαλε την ατζέντα του για να εκπληρώσει την υπόσχεσή του. «Μέχρι τέλους».

Ονοματίζοντας στην συμπληρωματική κατάθεσή του τον Αλέξη Τσίπρα, γνώριζε ότι αυτομάτως ενεργοποιεί τη διαδικασία διαβίβασης της δικογραφίας «αμελλητί» στη Βουλή. Και πότε το έκανε αυτό; Την ημέρα του μεγαλοπρεπούς αδειάσματός του, με το διορισμό του Μαργαρίτη Σχοινά στην Αντιπροεδρία της Κομισιόν.

Ο Μεσσήνιος αποφάσισε λοιπόν ότι η δικογραφία θα πάει στη Βουλή, είτε το ήθελε ο κ. Μητσοτάκης είτε όχι. Πέταξε την απασφαλισμένη χειροβομβίδα και περιμένει τη δέουσα αντίδραση από τον Πρωθυπουργό, ενώ μόλις πριν μία εβδομάδα δεσμευόταν στη ΔΕΘ πως δεν προτίθεται να στήσει βιομηχανία Εξεταστικών Επιτροπών. Θα επιλέξει να τη ρίξει αυτός με τη σειρά του στον Τσίπρα ή να σκάσει στα χέρια του;

Η διάσταση απόψεων στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος για το τι μέλλει γενέσθαι με το χειρισμό της Novartis είναι εμφανής. Αλλού βαράει ο Σαμαράς, αλλού η Ντόρα, που δε θέλει να κάνει στον Τσίπρα το δώρο που έκανε ο αείμνηστος πατέρας της στον Ανδρέα Παπανδρέου το 1989.

Από την πρώτη στιγμή η αντίδρασή του Τσίπρα ήταν απλή και ερεθιστική για τα μάτια των υπέρμαχων του ρεβανσισμού: «Εξεταστική, Προανακριτική, ειδικό δικαστήριο, ό,τι προαιρείσθε. Να μάθει όλη η Ελλάδα ποιο είναι το σκάνδαλο και ποια η σκευωρία». Ο Τσίπρας ξέρει ότι μία τέτοια κίνηση θα αποτελέσει τη μεγαλύτερη χορηγία της συντηρητικής παράταξης στον ίδιο, την ώρα μάλιστα που επιχειρεί να εδραιώσει το κοινωνικό του πέλμα στη βάση του κόμματός του.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει πολύ καλά πως υπάρχει σοβαρή – τι σοβαρή, σοβαρότατη - περίπτωση, ο Τσίπρας του 31,53% έχοντας περάσει μέσα από την καθαρτήρια κρησάρα των εξεταστικών, να βγει δικαιωμένος, ηρωοποιημένος και πολιτικά κερδισμένος.

Το δίλημμα λοιπόν είναι σαφές: Θα ικανοποιήσει με την κεφαλή του Τσίπρα επί πίνακι τον Μεσσήνιο που χαιρέτησε την Αντιπροεδρία της Κομισιόν και οσονούπω όλα δείχνουν πως θα χαιρετίσει και το Προεδρικό Μέγαρο; Ή θα τον βγάλει από το κάδρο, εστιάζοντας μονάχα στον «Ρασπούτιν» όπως διακινείται τελευταίες ώρες.

Ή μήπως επιλέξει τον τρίτο δρόμο. Μήπως τελικά ανασύρει από τη μνήμη του την αποστροφή του ότι τον ενδιαφέρει «μόνο η επικοινωνία και όχι η ουσία»; Μήπως γνωρίζει πως αφού δε μπορεί να αποκομίσει δικαστικά οφέλη, αποσκοπεί μονάχα σε πολιτικά; Μήπως μοναδικός του στόχος είναι να κάνει την πονηριά να βάλει ή έστω να διατηρήσει «εντός εκτός και επί τα αυτά» και τον Αλέξη Τσίπρα στο κάδρο, μόνο και μόνο για να τον βγάλει μετά από λίγο; Για να δείξει στον κόσμο μετά από μερικούς μήνες προανακριτικών και αφού θα έχει τιναχθεί στον αέρα το πολιτικό σύστημα, ότι ο Κυριάκος δεν είναι Μητσοτάκης αλλά Παπανδρέου; Ότι ο ίδιος θα «απονείμει χάρη», ζητώντας την άρση των διώξεων κατά του πολιτικού του αντιπάλου, όπως είχε κάνει το Γενάρη του 1995 ο Ανδρέας Παπανδρέου για τον πατέρα του, που βρισκόταν προ των πυλών του ειδικού δικαστηρίου; Ώστε να εμφανιστεί ο ίδιος ως ο μεγαλόψυχος εθνικός ηγέτης και ο Τσίπρας λαβωμένος;

Ας μην τρέφουν αυταπάτες για επικοινωνιακά τεχνάσματα στο Μέγαρο Μαξίμου. Είναι ίσως η μοναδική φορά που ο Τσίπρας συμφωνεί με τον Σαμαρά. Και η υπόθεση πρέπει να πάει και θα πάει «μέχρι τέλους».